عنوان کامل پایان نامه :

 تست روش CVA برای یک مجموعه بانک ایرانی

قسمتی از متن پایان نامه :

2-5-2- روش های غیرپارامتری

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

این روش نیازمند تخمین تابع تولید نمی باشد. و بر اساس بهینه­سازی با بهره گیری از برنامه ریزی خطی می­باشد در این روش، منحنی مرزی کارا از یک سری نقاط که بوسیله برنامه ریزی خطی تعیین می­گردد، ایجاد می­­گردد (نادری کزج، سال 1384، ص8).تحلیل پوششی داده ها روشی غیر پارامتری می باشد که کارایی نسبی واحدها را در مقایسه با یکدیگر ارزیابی می کند. در این تکنیک نیازی به شناخت شکل تابع تولید نیست و محدودیتی در تعداد ورودی ها و خروجی ها نمی باشد.

2-5-2-1- روش تحلیل پوششی داد ه ها:

اندازه گیری کارایی به خاطر اهمیت آن در ارزیابی عملکرد یک شرکت یا سازمان همواره مورد توجه محققین قرار داشته می باشد. در سال 1957 فارل با بهره گیری از روشی مانند اندازه گیری کارایی در مباحث مهندسی اقدام به اندازه گیری کارایی برای یک واحد تولیدی نمود. موردی که فارل برای اندازه گیری کارایی مد نظر قرار داده بود شامل یک ورودی و خروجی بود. مطالعه فارل شامل اندازه گیری “کارایی های فنی” و “تخصیصی” و “مشتق تابع تولید کارا” بود.

فارل مدل خود را برای تخمین کارایی بخش کشاورزی آمریکا نسبت به سایر کشورها مورد بهره گیری قرار داد. با این تفاصیل، او در ارائه روشی که دربرگیرنده ورودی ها و خروجی های متعدد باشد، موفق نبود.

“چارنز (Charnes)”، “کوپر (Cooper)” و “رودز (Rohdes)” دیدگاه فارل را توسعه داده و مدلی را ارائه کردند که توانایی اندازه گیری کارایی با چندین ورودی و چندین خروجی را داشت. این مدل تحت عنوان “تحلیل پوششی داده ها” (Data envelopment analysis) نام گرفت و اولین بار در رساله دکتری “ادوارد رودز” و به راهنمایی “کوپر” تحت عنوان “ارزیابی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مدارس ملی آمریکا” در سال 1976 در دانشگاه کارنگی مورد بهره گیری قرار گرفت و در سال 1978 در مقاله ای تحت عنوان “اندازه گیری کارایی واحدهای تصمیم گیرنده” ارائه گردید.

از آن جایی که این مدل توسط “چانز” ،”کوپر” و “رودز” ارائه گردید به مدل CCR که از حروف اول نام سه فرد فوق تشکیل شده می باشد معروف گردید. هدف در این مدل اندازه گیری و مقایسه کارایی نسبی واحدهای واحدهای سازمانی مانند مدارس، بیمارستان ها، شعب بانک، اداره های بیمه، شهرداری ها و … که دارای چندین ورودی و خروجی شبیه به هم باشند می باشد. این تکنیک یک روش مبتنی بر تجربه می‌باشد که نیازی به مفروضات و محدودیتهای سنتی سنجش کارایی ندارد. از زمان معرفی، این روش بطور گسترده در تمام سازمانها اعم از انتفاعی و غیرانتفاعی و… بهره گیری شده می باشد اگر یک واحد تصمیم‌گیری تنها دارای یک نهاده و یک ستاده باشد کارایی این واحدها از طریق تقسیم ستاده به نهاده بدست می‌آید اما درشرایط واقعی که تعداد ورودی و خروجی ها بیشتر از یک شاخص بوده و نهاده و ستاده‌های چندگانه وجود داشته باشد در صورت وجود قیمت (ارزش) هر یک از نهاده و ستاده‌ها می‌توان از طریق تقسیم مجموع وزنی ستاده‌ها به مجموع وزنی نهاده ها کارایی را مشخص نمود.

این روش نیازی به تعیین تابع تولید نداشته و با بهره گیری از برنامه ریزی خطی محاسبات خود را  انجام می دهد. همچنین با مقایسه مقادیر ورودی و خروجی یک واحد با سایر واحدها تعیین می ‌کند آیا واحد تولیدی درمقایسه با سایرین کارا اقدام کرده می باشد یا خیر؟

اساس کار روش DEA، طراحی برنامه ریزی های خطی می باشد که جایگاه هر واحد تصمیم گیرنده نسبت به سایر واحدها را شناسایی می کند. در تکنیک DEA، کارایی براساس دو معیار ورودی محور و خروجی محور مطرح می گردد. معیار ورودی محور معطوف به حداقل سازی بهره گیری از نهاده ها[1] با فرض ثابت بودن ستانده ها[2] و معیار خروجی محور معطوف به حداکثر سازی ستانده ها با فرض ثابت بودن مقادیر نهاده ها می باشد (قادری و گودرزی، 2006).

چارنز، کوپر و رودز در ساخت مدل تحلیل پوششی داده ها به یک ارتباط تجربی در ارتباط با تعداد واحدهای مورد ارزیابی و تعداد ورودی ها و خروجی ها به صورت زیر رسیده اند :

(تعداد خروجی ها + تعداد ورودی ها) 3 ≤ تعداد واحدهای مورد ارزیابی

 

عدم به کار گیری ارتباط ی فوق در اقدام موجب می گردد که تعداد زیادی از واحدها بر روی مرز کارا قرار گرفته و به بیانی دیگر دارای امتیاز کارایی یک گردند. لذا قدرت تفکیک مدل به این ترتیب کاهش می یابد (مهرگان، 1383).  در سال 1384، “بنکر[3]” ، “چارنز” و “کوپر” ، عامل مهمی به نام “بازده به مقیاس” را معرفی نموده و آن را به مدل CCR اضافه کردند. با این تغییر آن ها مدل های BCC خروجی محور و وردی محور را به وجود آوردند که مدل ریاضی آن شبیه مدل های CCR بود، به علاوه به تابع هدف و محدودیت های نامساوی مدل CCR عامل بازده به مقیاس اضافه گردید. این مدل با در نظر داشتن حروف اول نام آن ها به مدل BCC شهرت پیدا نمود. بازده به مقیاس به این معنی می باشد که اگر اندازه ورودی سازمان X برابر گردد، اندازه خروجی آن Y برابر گردد. اگر Y>X باشد، بازده به مقیاس صعودی، اگر Y<X باشد، بازده به مقیاس نزولی و اگر Y=X باشد، بازده به مقیاس ثابت خواهد بود (آذر و موتمنی، 1383).

[1] Inputs

[2] outputs

[3] Banker

سوالات یا اهداف پایان نامه :

 سوالات پژوهش:

  • آیا روش CVA برای بانکهای ایرانی جوابگو می باشد؟
  • مهمترین شرایط لازم برای اجرای DEA در بانکهای ایرانی کدامند؟
  • روشی که بتواند ورودی و خروجی را در مدل DEA ارائه دهد کدام می باشد؟

پایان نامه - تز - رشته حسابداری